Eeuwenlang werden ze zorgvuldig van moeder op dochter overgedragen, de skappeleurtjes. Geen wonder dat je ook nu nog op Urk makkelijker een persoon zonder bijnaam kan vinden dan knippatronen voor een Urker pak.
Lees verderCategorie: Vrouwengeschiedenis (Pagina 1 van 2)
Als een Urker vrouw vroeger wilde shinen stak ze veel tijd en geld in haar kraplap. Want dit was hét kledingstuk waarmee ze kon pronken en haar persoonlijkheid uitdrukken. Geen wonder dat de kraplapmode door de tijd continue veranderde.
Lees verder
Eerder schreef ik over de ontdekking van een foto van een Urker jongetje in jurkje en boezeltje. Te laat om af te drukken in de Kroniek over de geschiedenis van de dracht, maar toch een gave vondst! Meteen kwam de volgende vraag bij me op: hoe zag de outfit er precies uit? En zijn er nog voorbeelden van te vinden?
Lees verder
Een van de meest interessante kledingstukken uit de Urker dracht is het skort. Deze wollen, zwarte plooirok lijkt weinig bijzonder maar wordt op een bijzondere manier gebruikt om het bovenlijf en hoofd van rouwende vrouwen tijdens begrafenissen te bedekken. Waarmee het verandert in een soort inheemse boerka.
Lees verder
Een jaar of wat geleden fietste ik naar Hoorn om Jan Pieterszoon Coen te zien. Ik volgde al een tijdje de discussie over het standbeeld, en wilde met eigen ogen zien waar het allemaal om te doen was. Coen stond in volle glorie op de Rode Steen, enigzins achterover leunend, de ene hand triomfantelijk in de zij, de andere gebald in een vuist. De blik van een overwinnaar.
Lees verder
De tante naar wie ik ben vernoemd, Anna Anholts-de Vries, was de eerste Urker vrouw met een vrachtwagenrijbewijs. Heel stoer reed ze als jonge vrouw in een Opel Blitz op en neer naar Kampen en ging de huizen langs met verse groenten en fruit. Dat geschiedenis nooit een rechte, opgaande lijn is, bewijst mijn stoere tante. Want voor mij en mijn zusjes was het allesbehalve vanzelfsprekend dat we ons groot rijbewijs zouden halen.
Lees verderDit artikel werd eerder gepubliceerd in Trouw, 3 mei 2023
Zwolle heeft sinds vorig jaar een standbeeld voor een vrouw. Het is de eerste in een reeks van zeven monumenten voor gedenkwaardige Zwolse mannen. Hoog tijd, en mooi uitgevoerd door kunstenaar Damion Kapojos maar toch is er wat gemor. Want wie eert de stad van vrouwen als tekenares Gesina ter Borch en Aleida Greve, oprichtster van het museale Vrouwenhuis? Het is Anna Maria Jennaert, het ‘halfnaakt wezen, met een donkere huid en lang haar’ dat in 1717 in de bossen rond Zwolle werd aangetroffen. De stad verzorgde de ‘wilde deerne’ tot haar moeder haar vanuit Antwerpen kwam halen. Het standbeeld staat volgens het stadsbestuur symbool voor medemenselijkheid. Zowel het feit dat Zwolle zo laat een vrouw op de sokkel plaatst als de onderwerpkeuze is typerend voor monumentenland.
Lees verder
Jante Baarsen-Schraal (1900 – 1998) was de laatste dodenaanzegster van Urk. In zwarte rouwkleding, met een Waterlands hoedje bovenop haar hulletje, liep ze van huis naar huis. Op elk adres liet ze weten wie er was overleden en wanneer de begrafenis zou plaatsvinden. Ze was de laatste in een lange rij van aanzeggers. En de meest iconische.
Lees verder
Het dagboek van Joeks Gerssen
Dit verhaal is onderdeel van de artikelserie ‘M’n bessien ad un botter’, eerder gepubliceerd in Het Urkerland van 20 december 2021.
Toen Anja Keuter-Kapitein al tien jaar lang de administratie van de UK 146 en ZK 38 verzorgde, stelde de accountant voor dat ze mede-eigenaar van de VOF zou worden. “Ik kan makkelijk aantonen dat jij een belangrijke bijdrage levert”, zei hij. Sindsdien is Anja onderdeel van de ‘Gebroeders Keuter’.
Lees verder