Journalist & Historicus
Anno 2023 hakt de saneringsronde er flink in, ook op Urk. Een 25-tal Urker kotters is of wordt gesloopt en zal voor de Kerst als oud ijzer bij Tata Steel te vinden zijn. Het einde van een bijzonder tijdperk, met als hoogtepunt het Wonder van Urk en als dieptepunt de perfect storm veroorzaakt door de combinatie Brexit, Noordzeeakkoord, pulsverbod, corona, sterk gestegen brandstofprijzen en geslonken platvisvangsten. Tijd voor een blik terug.
Lees verderDit artikel werd eerder gepubliceerd in Trouw, 3 mei 2023
Zwolle heeft sinds vorig jaar een standbeeld voor een vrouw. Het is de eerste in een reeks van zeven monumenten voor gedenkwaardige Zwolse mannen. Hoog tijd, en mooi uitgevoerd door kunstenaar Damion Kapojos maar toch is er wat gemor. Want wie eert de stad van vrouwen als tekenares Gesina ter Borch en Aleida Greve, oprichtster van het museale Vrouwenhuis? Het is Anna Maria Jennaert, het ‘halfnaakt wezen, met een donkere huid en lang haar’ dat in 1717 in de bossen rond Zwolle werd aangetroffen. De stad verzorgde de ‘wilde deerne’ tot haar moeder haar vanuit Antwerpen kwam halen. Het standbeeld staat volgens het stadsbestuur symbool voor medemenselijkheid. Zowel het feit dat Zwolle zo laat een vrouw op de sokkel plaatst als de onderwerpkeuze is typerend voor monumentenland.
Lees verder
Jante Baarsen-Schraal (1900 – 1998) was de laatste dodenaanzegster van Urk. In zwarte rouwkleding, met een Waterlands hoedje bovenop haar hulletje, liep ze van huis naar huis. Op elk adres liet ze weten wie er was overleden en wanneer de begrafenis zou plaatsvinden. Ze was de laatste in een lange rij van aanzeggers. En de meest iconische.
Lees verder
Dit verhaal is onderdeel van de artikelserie ‘M’n bessien ad un botter’, eerder gepubliceerd in Het Urkerland van 20 december 2021.
Toen Anja Keuter-Kapitein al tien jaar lang de administratie van de UK 146 en ZK 38 verzorgde, stelde de accountant voor dat ze mede-eigenaar van de VOF zou worden. “Ik kan makkelijk aantonen dat jij een belangrijke bijdrage levert”, zei hij. Sindsdien is Anja onderdeel van de ‘Gebroeders Keuter’.
Lees verderDit verhaal is onderdeel van de artikelserie ‘M’n bessien ad un botter’, eerder gepubliceerd in Het Urkerland van 20 december 2021.
De kerst van 1947 was voor Lubbetje Koffeman-Korf (1897-1985) een zeer moeilijke tijd. Haar man, Geert Koffeman, was zojuist aan darmkanker overleden. Lubbetje had negen monden te voeden en verzorgde ook nog haar vader, die bij haar inwoonde. Haar enige bezit was een huis en een ‘ouwe, lekke botter’. Bijna 75 jaar later blijkt zij mede-grondlegger van een visserijbedrijf met 26 moderne kotters te zijn geweest. Hoe deed ze dat? Dochters Tjerkje en Marrie vragen het zich nog regelmatig af.
Lubbetje met haar zes dochters, staand, vlnr: Tjerkje, Marretje, Aaltje en zittend: Hendrikje, Elisabeth en Truitje
Lees verderDit verhaal is onderdeel van de artikelserie ‘M’n bessien ad un botter’, eerder gepubliceerd in Het Urkerland van 20 december 2021.
De eerste Urker vrouw die een vissersschip liet bouwen was Dirkje Koffeman (1880 – 1944). Zij was getrouwd met Jacob Snoek, zoon van robbenvanger en ijskeldereigenaar Hessel Snoek. Jacob was vaak ziek en overleed in 1927. Het was crisistijd en de zoute tijd zou binnenkort voorbij zijn. Hoe zag de toekomst van Dirkjes zes kinderen eruit?
Lees verderDit verhaal is onderdeel van een artikelserie en is eerder gepubliceerd in Het Urkerland van 20 december 2021.
Sinds jaar en dag zijn Urker vrouwen als ‘walschippers’ nauw betrokken bij de visserij. Tenminste achttien vrouwen werden – soms tegen wil en dank – eigenaar van een botter of kotter. Wie waren deze vrouwen die met een bewonderingswaardig veerkracht vissersbedrijven in leven hielden en soms zelfs uitbouwden? Lucia de Vries ging op onderzoek uit.
Op 1 november 1570 trof het eiland Urk een ware ramp. Enorme vloedgolven, hoger dan die in Zeeland tijdens de Watersnoodramp van 1953, beukten tegen de noordwestkant van het eiland, met haar hoge keileemkliffen, net zolang tot het dorp Espelo vrijwel geheel in zee verdween. De kapel overleefde de storm maar lag nu op een eilandje voor de kust. Er zat voor de gelovigen niks anders op dan wekelijks de rokken en broekspijpen omhoog te trekken en wadend naar de kerk te gaan.
Kerkgangers onderweg naar de kerk van Espelo (aquarel door Willem Blok)
Lees verder
“Ik werd verwend maar miste het gezellige gezinsleven”
Met grote gezinnen en kleine huisjes viel het vroeger niet mee om kinderen de ruimte en aandacht te geven die ze nodig hadden. Opvallend veel kinderen sliepen wegens ruimtegebrek elders: jongens op de botter, meisjes bij familieleden. Sommigen groeiden op bij ongetrouwde ooms en tantes. Zij waren Urks eerste, onofficiële pleegkinderen. Hoe was het voor hen om bij noanes en tuttes op te groeien? Drie van hen ontmoeten elkaar en delen hun verhaal.
Lees verder© 2026 Lucia de Vries
