Journalist & Historicus
Deze serie werd eerder gepubliceerd in het Presenteerblad, jaargang 47, nr 20-233
“Een reliek (schedel) van Thomas maakt een rondgang door Nederland. Vanuit Keulen komt het reliek naar Zwolle om daarna verder te reizen naar Heiloo en Antwerpen.” Een zin uit een email in mijn inbox in de periode dat ik als vervangend programmamaker bij de Dominicanen werkte.
Lees verderDit artikel over de ervaringen van tbc-patienten werd gepubliceerd in Het Urkerland van 21 december 2023. Eerder schreef ik over het dagboek van Joeks Gerssen, die tijdens de oorlog eerst thuis en later in Harderwijk moest kuren.
Isolatie, sinds corona weten we er alles van. In de vorige eeuw was er een soortgelijke ziekte, ook verspreid via geïnfecteerde druppeltjes, die het leven van mensen op de kop zette: Tuberculose, in de volksmond bekend als de tering of de pleuris. Veel Urkers zaten door tbc maanden of zelfs jaren in isolatie.
Lees verderDit artikel is onderdeel van een reeks over 60 jaar boomkorvisserij op Urk, in augustus 2023 gepubliceerd in Het Urkerland en Visserijnieuws. Lees de andere artikelen hier, hier en – last but not least – hier.
De UK 48 schakelde ruim 60 jaar geleden over op de boomkorvisserij, maar in feite is deze methode al eeuwenoud en niet onbekend bij de Urker vloot.
Lees verder
Jante Baarsen-Schraal (1900 – 1998) was de laatste dodenaanzegster van Urk. In zwarte rouwkleding, met een Waterlands hoedje bovenop haar hulletje, liep ze van huis naar huis. Op elk adres liet ze weten wie er was overleden en wanneer de begrafenis zou plaatsvinden. Ze was de laatste in een lange rij van aanzeggers. En de meest iconische.
Lees verderOp 1 november 1570 trof het eiland Urk een ware ramp. Enorme vloedgolven, hoger dan die in Zeeland tijdens de Watersnoodramp van 1953, beukten tegen de noordwestkant van het eiland, met haar hoge keileemkliffen, net zolang tot het dorp Espelo vrijwel geheel in zee verdween. De kapel overleefde de storm maar lag nu op een eilandje voor de kust. Er zat voor de gelovigen niks anders op dan wekelijks de rokken en broekspijpen omhoog te trekken en wadend naar de kerk te gaan.
Kerkgangers onderweg naar de kerk van Espelo (aquarel door Willem Blok)
Lees verderFirst published by Nepali Times
Photo Willemijn Van Kol
Where to go after the war is over? Many photographers and reporters are confronted with this question after documenting violent conflicts. For Sri Lanka-based British photographer Stephen Champion (above) the answer was obvious: to nature. Or more precisely, to the war being waged on nature in the island.
Stephen Champion was only 25 when he witnessed a man being torn to pieces by a bomb. He did not do what was expected of him: focus his camera and shoot. He crouched down and wept. Lees verder
First published by Nepali Times
The Kathmandu Valley’s smog owes much to the highly polluting brick kilns that dot its southern expanses. What’s worse, the smoke billowing out of these towers obscures the terrible conditions in which its workers – including many children and donkeys – slave for minimal reward. These are the victims of the capital’s housing boom.
It’s time we moved away from ‘blood bricks’. This may be possible now, as Animal Nepal’s award to Indra Tuladhar of Bungamati Itha Udyog last week indicated. Tuladhar was honoured for producing ‘clean and green’ bricks using Chinese technology, and the animal welfare organisation hopes other brick producers will follow suit to reduce pollution and stop the exploitation of kids and animals.
“The industry has the technology and the resources to stop the production of ‘blood bricks’; all it needs is the right motivation,” says Krishna Singh, program manager at Animal Nepal. “We can address the issues by introducing new technologies such as Vertical Shaft Brick Kilns and automated machinery.”
The brick factory, located in Bungamati, introduced Chinese automated brick-making machinery in 2009. The factory now produces bricks year round, and does not employ migrant workers, children or donkeys. Workers are contracted and earn fixed salaries. The improved technology means that significantly less emissions are produced, making for less hazardous work conditions. The bricks themselves are transported by electric carts, negating the need for donkeys. Bungamati Itha Udyog is one of three factories in Nepal using this technology.
Tuladhar was well aware of the labour problems, animal abuse, and pollution the brick industry was responsible for. So when he learnt about the new technology, he took the opportunity to clean up his own factory. To encourage both suppliers and buyers to tap into ‘green bricks’, a network of NGOs active in environmental protection, children’s rights and animal welfare, including Animal Nepal, have come together to promote a responsible brick-making industry. A certification system will be introduced that will provide brick factories with a red, orange or green label.
Animal Nepal’s award to Tuladhar was supported by Dutch Party for the Animals member Martin Schoenmakers. Together with Animal Nepal Volunteer Director Lucia de Vries, Schoenmakers presented Tuladhar with a certificate and gifts. The clean bricks producer now plans to build better housing for his workers and introduce a firing system that will result in almost zero emissions.
© 2026 Lucia de Vries
